TANTRIC LOVE CHARMERS - Tantric Love Charmers

Κάποιες φορές είναι καλό να παίρνεις μια μικρή ανάσα από την ηλεκτρική καταιγίδα. Να κλείνεις τους ενισχυτές, να αφήνεις στην άκρη τα distortion pedals και να πιάνεις τις ακουστικές κιθάρες. Όχι εμείς — αυτοί που το κάνουν είναι οι Tantric Love Charmers, ένα ακουστικό ντουέτο από τη Ρώμη.

Το project είναι δημιούργημα του πολυοργανίστα και συνθέτη Moreno Viglione — ενός πραγματικού «ελβετικού σουγιά» της ροκ σκηνής, με πολυετή εμπειρία. Στο πλευρό του, σε αυτή την ακουστική περιπέτεια, βρίσκεται ο τραγουδιστής Stefano Diamanti, γνωστός από τη συμμετοχή του σε tribute acts αφιερωμένα στους Black Sabbath, Led Zeppelin και Neil Young. Μαζί, φέρνουν στους Tantric Love Charmers έναν συνδυασμό εμπειρίας και στιλιστικής ευελιξίας.

Με δεδομένο το υπόβαθρό τους — και την κοινή τους αγάπη για συγκροτήματα όπως οι Led Zeppelin, οι Pink Floyd και ο Neil Young — η επιλογή τους να παρουσιάσουν οκτώ ακουστικές rock συνθέσεις εμπνευσμένες από τα 70s μοιάζει απόλυτα φυσική. Ο δίσκος είναι ποτισμένος με εκείνη τη ζεστή, αναγνωρίσιμη νοσταλγία της δεκαετίας, χωρίς όμως να καταλήγει σε μίμηση. Οι Tantric Love Charmers προτείνουν τη δική τους εκδοχή για το πώς μπορεί να ακούγεται σήμερα το ακουστικό rock των 70s, συνδυάζοντας οικειότητα με προσωπική δημιουργική σφραγίδα. Πέρα από τις επιρροές που δηλώνουν οι ίδιοι, η ακρόαση είναι πάντα υποκειμενική — και σε μένα αρκετά κομμάτια έφεραν στο νου αποχρώσεις από Jethro Tull. Υπάρχουν επίσης στιγμές όπου ο δίσκος γέρνει προς μια καθαρά western ατμόσφαιρα, με μια διακριτική «spaghetti western» αύρα που θυμίζει Morricone. Και, ειλικρινά, λειτουργεί υπέροχα· άλλωστε, κανείς δεν αποδίδει το western αισθητικά όπως οι Ιταλοί.

Στιχουργικά, το ντουέτο τιμά με περηφάνια την κληρονομιά των 70s — και μαζί της έρχεται μια απαλή δόση χίπικης ιδεαλιστικής ματιάς. Οι στίχοι τους περιπλανιούνται σε θέματα αγάπης, πνευματικότητας και φιλοσοφίας, κινούνται σε εκείνο το λεπτό σημείο όπου η ποίηση αγγίζει τη μυστικιστική διάθεση. Είναι το είδος γραφής που μοιάζει σαν να έχει γραφτεί σε ένα κιτρινισμένο τετράδιο, σε ένα μακρύ ταξίδι με τρένο κάπου στην ιταλική εξοχή, με λιβάνι να καίει κάπου στο βάθος.

Είναι ένας δίσκος που καταφέρνει να είναι rock χωρίς να υψώνει ποτέ τη φωνή του, ηλεκτρικός χωρίς να βασίζεται στο ρεύμα, και πλούσιος σε ποικιλία ενώ παραμένει αφοπλιστικά απλός. Στο τέλος, τι άλλο χρειάζεται κανείς για να φτιάξει καλή μουσική; Μια ακουστική κιθάρα, μια φωνή που ξέρει πού να σταθεί και μια αληθινή αγάπη για την τέχνη. Χαίρομαι πραγματικά που οι δύο μουσικοί μου εμπιστεύτηκαν την παρουσίαση της δουλειάς τους — μιας συλλογής που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα μονοπάτια και σε ανταμείβει αν την ακολουθήσεις. Μπορούν να είναι βέβαιοι πως έκαναν εξαιρετική δουλειά. Και αν ένα κομμάτι ξεχωρίζει ως το πιο δυνατό σημείο, το “Thru the Cracks of Time” έχει όλα τα στοιχεία ενός μελλοντικού αγαπημένου.

Καλή ακρόαση.